Mianem ohgomenorrhoea oznaczamy krwawienia miesięczne, w których przychodzi do nieznacznej utraty krwi. Spotykana w1 niektórych podręcznikach nazwa menostaxis jest właściwie synonimem polymenorrhoea.
Jakkolwiek bezpośrednią przyczyną obfitego miesiączkowania jest zaburzenie w wytwarzaniu hormonów jajnikowych, które pociąga za sobą odpowiednie zmiany w śluzówce macicy, to jednak szereg powodów miejscowych i ogólnych, sprowadzających przekrwawienie w miednicy małej i w narządach płciowych kobiety, może również w pewnej mierze stać się ich przyczyną. Z przyczyn ogólnych należy wymienić choroby nerek, płuc i serca, w których przebiegu tworzy się zastój krwi w miednicy małej z miejscowych wchodzą tu w grę zapalenia ostre i przewlekłe, żylaki, zaburzenia krążenia w niektórych zmianach położenia macicy (tyłozgięcie i tyłopochylenie, wypadnięcie macicy), stany przewlekłego podrażnienia części rodnych (masturbatio, coitus interruptus). Okresowe zmiany w jajniku, a więc dojrzewanie pęcherzyka Graafa i wytwarzanie się ciałka żółtego, są mało zależne od miejscowych schorzeń narządów rodnych, dlatego też schorzenia takie nie mają zazwyczaj wpływu na długość miesiączki i okresowość cyklu miesięcznego. Mogą jednak wpłynąć na długość miesiączki, gdyż zatrzymanie krwawienia miesięcznego zależne jest w dużej mierze od dostatecznie silnych i dostatecznie długo utrzymujących się skurczów mięśnia macicznego. Dlatego też we wszystkich przypadkach, kiedy mięśniówka macicy jest słabo rozwinięta, krwawienia utrzymują się dłużej niż w warunkach prawidłowych. Mięśniówka macicy w stanie zapalnym (metritis) kurczy się również gorzej, gdyż uległa upośledzeniu wskutek zakażenia. U kobiet, któ’e przebyły szereg porodów, mięśniówka ta jest wyczerpana, nie posiada również pełnej zdolności do silnych i wydatnych skurczów, a skurcze macicy u staruszek nie mogą również zacisnąć dobrze naczyń krwionośnych, których ściany uległy miażdżycy. Wszystkie te przyczyny, bez wątpienia ściśle miejscowe, mogą jednak wpływać na długość miesiączki.
