Zwykle zakażenie grzybem Candida albicans zaczyna się od jamy ustnej, skąd grzyby w postaci zarodników mogą dostać się do górnych dróg oddechowych i płuc. Z jamy nosowo-gardłowej zakażenie może się szerzyć i objąć ucho środkowe, a nawet tkankę mózgową. Zwłaszcza u małych niemowląt istnieje duża skłonność do uogólniania się procesu.
Klinika. Drożdżowiec może wywołać zmiany w ustroju o charakterze grzybicy: a) umiejscowionej, b) układowej, c) uogólnionej.
Zmiany na błonach śluzowych, wywołane przez Candida albicans są powierzchowne lub głębokie. Przykładem powierzchownych zm-ian są pleśniąwki (białawe, ostro odgraniczone ogniska w błonie śluzowej). Białawy nalot można zerwać, po czym zostaje’ nieznacznie krwawiąca, obnażona powierzchnia. Zmiany te powstają wskutek śródnabłonkowego rozrastania się grzybni, która powoduje oddzielenie się, obumieranie i złuszczanie komórek nabłonka. Pleśniawki występują najczęściej u niemowląt, choć nierzadko spotyka się je w innych okresach życia. Inwazja grzybów na śluzówkę jamy ustnej nie jest bez znaczenia dla niemowlęcia, utrudniając mu ssanie ,i połykanie. Sprawa chorobowa może się rozszerzyć i na przełyk, gdzie niekiedy dochodzi do zupełnego złuszczania się nabłonka i powstania zmian o charakterze pleśniawko- wego zapalenia przełyku. Stan ten początkowo nie daje wyraźnych objawów klinicznych. Płacz w czasie karmienia, zwracanie pokarmu i wymioty, niekiedy z domieszką krwi, oraz niepokój są początkowymi objawami. Pokarm jest zatrzymywany w jamie ustnej, skąd wycieka lub ,,wraca nosem”, gdyż przełykanie jest bolesne. W czasie karmienia występują napady sinicy, uzależnione od zaburzeń zborności połykania.
Na migdałkach mogą powstać naloty, które przypominają naloty błonicze, nie doprowadzają jednak do powiększenia węzłów chłonnych.
