Zachowanie osobników męskich i żeńskich u ssaków

Wiadome jest, że zachowanie osobników męskich i żeńskich u ssaków różni się już w pierwszych miesiącach po urodzeniu, przy czym osobniki męskie wykazują większą aktywność niż osobniki żeńskie. Tych różnic w zachowaniu nie można wytłumaczyć obecnością większej ilości androgenów u osobników męskich. Resko (1967) przeprowadził badania poziomu androgenów u małp (rezusów) płci męskiej, które badał pomiędzy

– 16 Seksuologia biologiczna 6 a 16 miesiącem życia i stwierdził, że we krwi osobników męskich nie udało się wykazać obecności testosteronu. Dalsze badania (Goy, 1968) nie wykazały różnic w poziomie męskich hormonów płciowych u osobników męskich i żeńskich, badanych w pierwszych miesiącach po urodzeniu. Różnice w zachowaniu osobników męskich i żeńskich nie mogą więc być wytłumaczone poziomem męskich hormonów płciowych.

Potwierdzenia wyników powyższych badań dostarczyły doświadczenia Goya (1966, 1968). Dokonywał on kastracji małp (rezusów) pici męskiej w dniu urodzenia oraz badał je pomiędzy 3 a 9 miesiącem życia. Stwierdził, że stopień aktywności u kastrowanych osobników męskich był tak samo wysoki, jak u osobników męskich nie kastrowanych i przewyższał stopień aktywności osobników żeńskich. Występowanie wysokiego stopnia aktywności u osobników kastrowanych stwierdzano aż do trzeciego roku życia. Na podstawie powyższych doświadczeń można przyjąć, że zasadniczym czynnikiem określającym typ zachowania są androgeny działające na ośrodki mózgowe pod koniec okresu płodowego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Kategorie – medycyna